Сээрлэхэ, нарилха гуримууд
Хүн гээшэ зэр зэмсэгтээ наринаар, хүндэтэйгөөр хандаха ёһотой. Тэдэнээ хайша хэрэгээр хаяад орхидоггүй, хараһан газарта табидаггүй. Булта өөрын һуури байратай байхань шухала. Үгы гэбэл, ажабайдалдаа һалан хандасатайе харуулха. Тиихэдэ наһатай зон, гэртэхиншье «эрэ хүнэй зэр зэмсэг газаа хонуулдаггүй, дээгүүрнь алхадаггүй, эритэй хэрэгсэлнүүдые – аса, хүрзэшье һаань газарта зоогоод орхидоггүй, боро хараанаар, үдэшэ орой, һүнеэр түлеэ хахалдаггүй, шэрээ дээрэ хутагашье орхидоггүй юм» гэжэ заадаг. Тиимэһээ эдэ заабаринуудыень тон наринаар сахиха ёһотой. Юуб гэхэдэ, наһатай зон һаар талаар үгэ хаядаггүй: нэгэл удхатай хадань хэлэдэг гэжэ ойлгохо ушартай. Гадна бүһэтэй хүн аад (эдир хүбүүншье һаа), өөртөө зэр зэмсэг суглуулангүй, айлһаа, илангаяа эхэнэр хүнһөө һүхэ, алха эреэшэлжэ ябахань эшхэбтэр, өөрын гэхэ зэр зэмсэгтэй байха хэрэгтэй гэжэ зааһан һургаалынь һанагдадаг. Эдэ бүгэдые, та эдиршүүл, мэдээд ябабал, ажабайдалдаа нэгэшье мухардахагүйт.
(Дэлгэрэнгыгээр 6-дахи дугаарта уншахада болохо).
Долгор РАДНАБАЗАРОВА.
